در دل آشوب سدهی سوم هجری، یعقوب لیث صفاری، پسر مسگر سیستانی، از خاکسترِ فراموشی برخاست و افسانه شد. او نه اشرافزاده بود، نه عربدست؛ با ارادهای فولادین نخستین دولت مستقل ایرانی پس از اسلام را بنیان نهاد. شمشیرش نه برای کشورگشایی، که برای شکستنِ بندِ اطاعت از خلفای عباسی برکشیده شد. فتحِ هرات، کرمان و شیراز، طنینِ غرورِ فراموششدهی ایران را زنده کرد. حتی در اوج قدرت، به پارسیِ سره سخن گفت و فرهنگِ بومی را گرامی داشت. مرگ نابهنگامش در راه بغداد، آتشی شد برای نسلهای بعد: یعقوب، نمادِ غیرتِ ایرانی در برابرِ زوال بود. یادش جاودان!
مستند های بیشتر را می توانید در جنرال تراول مشاهده کنید.
منبع: دیپ پادکست